พอแล้ว

บางครั้ง บางที เราเห็นชีวิตของคนอื่น
ผ่านหนัง… ผ่านเพลง….
หากเป็นความสุขสมหวัง มันก็ดูสุขจนล้น
และหากเป็นความทุกข์ ก็ดูจะปวดใจเหลือประมาณ

เราก็ไม่วายจะกลับมามองที่ชีวิตเราเอง
วันที่เรามีความสุข.. ทำไมเราสุขได้ไม่เยอะ
แม้จะมีเพลงเพราะๆ คลอข้างๆ ก็ดูยังไม่ถึงใจ
และพอเศร้า เปิดเพลงเหงาๆ มันถึงบาดลึกเหลือเกิน

ชีวิตมันเป็นอย่างนี้
เขาเรียกว่า ความพอใจในสิ่งที่ตัวเองมี
มันก็คือ ความพอดีในสิ่งที่ตัวเองเป็น
แต่ผมกับคุณ เราทุกคน ก็เหมือนๆ กัน
คือ มีความพอดีที่ไม่เท่ากัน
ยิ่งทุกวันนี้โลกมันแคบลง
ยิ่งมีอะไรให้เราเปรียบเทียบ ตัวเราเอง กับคนอื่น มากขึ้น
โลกมันหมุนเร็ว ทำให้แต่ละวันมีอะไรผ่านมาเยอะแยะมากมาย
เนื่องจากความพอดีในตัวเรามันไม่ค่อยสมดุล
ความร้อน ก็เลยมีมากกว่าควมเย็น
นับตั้งแต่ ใจร้อน จนถึงตาร้อน

ผมว่ามันเป็นกับดักในชีวิต
ผมกลัวนะ…
อยากไปอยู่สักที่ ที่ดูเหมือนโลกมันหมุนช้าๆ
มองดูคนเดินไปมา มากกว่าให้วิ่งผ่านหน้าจอ
ผมจะอยู่ที่นั่น..
ที่ๆ ไม่ต้องมานั่งคิดว่า วันนี้มีความสุขจะเปิดเพลงอะไรคลอ
หรือวันนี้ฉันน้ำตาคลอ ต้องหาสักเพลงมาปลอบใจ
อยากอยู่ที่เงียบๆ ฟังเสียงหัวใจเต้น
ที่เงียบๆ ที่ได้ยินเสียงของหัวใจของคนอยู่ข้างๆ
เท่านี้ ก็คงสุขแล้ว จริงใหมครับ

….

อ่านจบแล้ว ส่งข้อความมาทักทายกันได้ที่นี่ครับ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: