คำสารภาพ

Photo 1 (2)

นิทานเรื่องคำสารภาพ
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีหญิงสาวคนหนึ่ง
เธออาศัยอยู่บ้านหลังเล็กๆ คนเดียว
และเธอก็มีความสุขทุกวันตามอัตภาพ
วันหนึ่งเธอได้ยินข่าวจากแดนไกลว่า
“ความรักเป็นสิ่งสวยงาม”
คนสองคนเกิดมาจะปลูกต้นรักด้วยกัน
แล้วเมื่อนั้นความรักก็จะเกิดขึ้น
แต่เธออยู่คนเดียวมานานแล้ว ไม่รู้จะปลูกต้นรักกับใคร
และเธอก็อยากรู้ว่ามันจะสวยงามอย่างคนอื่นว่าไว้หรือเปล่า
ทำไมฉันจะต้องปลูกกับคนอื่นด้วย ปลูกเองคนเดียวก็ได้
ว่าแล้วเธอจึงปลูกต้นไม้ขึ้นหนึ่งต้น และตั้งชื่อมันว่าต้นรัก
เธอเฝ้ามองดูมันทุกวันๆ และมันก็เติบโตขึ้น
กระทั่งแปดปีผ่านไป…
ต้นไม้นั้นก็ไม่ได้โตขึ้นไปมากกว่าต้นไม้ทั่วไปนัก
แต่มันพิเศษตรงที่ใบของต้นไม้นี้มีความหอมมาก
และมันก็เป็นต้นไม้ที่มีร่มเงาให้นักเดินทางได้เข้ามานั่งพักได้หายเหนื่อย
วันธรรมดาวันหนึ่ง หญิงสาวไม่อยู่บ้าน เธอไปจ่ายตลาด
มีชายพเนจรคนหนึ่งเดินทางมาจากต่างเมือง
เขาเดินทางอย่างเหนื่อยล้า ผ่านมาทางหน้าบ้านของเธอ
จึงหยุดพักใต้ต้นไม้ที่หญิงสาวปลูกไว้
เขาถามคนที่ผ่านมาแถวนั้นว่า นี่ต้นอะไร เพราะเขาไม่เคยเห็น
พวกเขาบอกว่า นี่คือต้นรักที่หญิงเจ้าของบ้านปลูกไว้
พอชายคนนี้หายเหนื่อย เขาก็อยากจะขอบคุณเธอ
เขาจึงเขียนจดหมายเล็กๆ ปักหมุดไว้กับต้นไม้นั้น
“ต้นรักของคุณแปลกดีครับ ผมนั่งพักแล้วหายเหนื่อย
ผมขอใบของมันใส่กระเป๋าไปดูต่างหน้าด้วยนะครับ ขอบคุณมาก”
แล้วเขาก็เดินทางจากไป…
ไม่นานนักหญิงสาวก็กลับมา
สิ่งที่เธอเห็นคือใบไม้ต้นของรักเธอหายไปเกือบทั้งต้น
เธอเดินไปดูใกล้ๆ เธอก็เห็นจดหมายฉบับเล็กปักอยู่
ต้นรักของคุณแปลกดีครับ…
เธออ่านถึงตรงนี้… ก็คิดขึ้นว่า
ไอ้บ้าที่ไหน มาเด็ดใบไม้ของฉันแล้วยังมาว่าต้นรักของฉันแปลกอีก
เธอโกรธมาก ที่มีคนมาวิจารณ์ต้นไม้เธออย่างนี้
เธอจึงตัดต้นไม้นั้นทิ้ง…
นับแต่นั้นหน้าบ้านเธอก็ไม่ใช่ที่พักพิงสำหรับนักเดินทางอีกต่อไป
…และแล้ววันเวลาก็ล่วงเลย
หลายปีผ่านไปชายคนนั้นเดินกลับมา ระยะทางแสนไกล เขาเหนื่อยล้า
หวังว่าจะได้กลับมาพักใต้ต้นรักของเธอ…
แต่เมื่อเขามาถึง ต้นรักก็ไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว
..เหลือเพียงแต่ตอไม่แห้งๆเท่านั้นเอง
เขาถามคนแถวนั้นว่า ต้นรักใบหอมๆ มันหายไปไหนเสียแล้ว
พวกนั้นตอบเขาว่า มีใครก็ไม่รู้ผ่านมาว่าต้นไม้นี้ประหลาด
เจ้าของเธอก็เลยตัดต้นไม้ทิ้งไป
ชายคนนั้นรู้ทันทีว่า เขาเองที่เป็นสาเหตุให้เธอต้องทำแบบนี้

สำหรับเธอคนนั้น ไม่นานเธอก็เจอคู่แท้ และช่วยกันปลูกต้นรักขึ้นมา
ต้นไม้นั้นเติบโต และมั่นคงขึ้นเรื่อยๆ
ต้นรักต้นนั้นไม่เคยหวั่นไหว แม้จะมีพายุพัดผ่านมาจากทิศใด
เพราะต้นไม้นั้นมีคนช่วยเธอประคอง และทะนุถนอมไปด้วยกันกับเธอ
และเธอก็รู้แล้วว่า ต้นรักที่แท้จริง…
และความรักที่แท้จริงนั้นสวยงาม
เธอและคู่ชีวิตของเธอจึงได้อยู่ใต้ร่มเงาแห่งต้นรักนั้นตลอดไป

แต่สำหรับชายพเนจร เขายังเดินทางต่อไป
ในกระเป๋ายังเต็มไปด้วยใบของต้นรักที่เขาเด็ดมา
น่าแปลกที่มันไม่เคยเหี่ยวเฉา
เขารู้สึกผิดจึงเขียนนิทานเรื่องนี้ขึ้นมา หวังว่าเธอจะได้อ่านและยกโทษให้เขา
ขณะที่เขาเขียนอยู่นั้น…
“คุณคะนี่ใบอะไรเต็มกระเป๋าคุณไปหมด”
“อ้อ.. มันคือใบของต้นรัก” เขาตอบคู่ชีวิตของเขาออกไป
แต่เราก็มีอยู่ต้นหนึ่งแล้วนี่
ชายคนนั้นยิ้ม..
เพราะเขารู้ดีว่ามันต่างกัน
ใบไม้นี้เป็นใบของต้นรักแห่งมิตรภาพ
ถูกปลูกขึ้นด้วยความรักที่ไม่ต้องการสิ่งตอบแทน
ใบของมันจึงหอมอยู่เสมอ
และร่มเงาของมันช่วยให้ทุกคนที่ผ่านมาผ่านไปได้หายเหนื่อย
แต่ต้นรักของคู่ครอง คือต้นรักแห่งความเสน่หา
หากขาดคนดูแลแม้ใครคนหนึ่งความหอมมักจืดจางลง
ชายคนนั้นหอบใบไม้เหล่านั้นไปยังหน้าบ้านของเขา
และลงมือปลูกมัน
คนที่ผ่านไปมา หาว่าเขาบ้าที่พยายามปลูกต้นไม้จากใบ
เพราะมันไม่ยอมโตเป็นต้นสักที
แต่เขายังคงได้กลิ่นความหอมของมันเสมอและนั่นทำให้เขาหายเหนื่อย
ทุกคนก็ได้กลิ่นหอมนั้นเหมือนกัน จึงถามเขาว่าได้ใบไม้นี้มาอย่างไร
เขาบอกผู้คนทั้งหลายว่า
มาเถิด หยิบถังน้ำพวกท่านมาคนละหนึ่งถัง
ฉันจะพาทุกคนไปยังบ้านหลังนั้น
เราจะไปรดน้ำให้ตอไม้ที่เคยเป็นต้นแห่งรัก
และช่วยหวังกันเถอะว่า มันจะผลิใบขึ้นมาอีกครั้ง

— จบ —

เรื่องโดย — Pathrix
ขอบคุณส่วนหนึ่งของเรื่องราว http://oumsite.wordpress.com/

5 Responses to คำสารภาพ

  1. OUM says:

    ขอบคุณนะคะ อุ้มขอเอาไปเขียนในบล็อกด้วยนะ

    Like

  2. OUM says:

    อ่า T^T คงไม่ได้เอาไปแชร์ในบล็อกแล้วนะ ตอนนี้เราเขียนธีมเพื่อทำบล็อกใหม่เสร็จแล้ว คงเอาแต่บางบทความในบล็อกเดิมไปสองสามอัน

    ว่าแต่…นายไม่ได้ทำอะไรผิดนี่นา ทำไมนายต้องมาแต่งนิทานประชดเราด้วย
    นายคงเข้าใจผิดแล้วล่ะ ที่เราลบนิยายทิ้งเพราะหนังสือแปลไทยที่ถูกลิขสิทธิ์มีวางจำหน่ายแล้ว และเราจำเป็นต้องเคารพกติกาในวงการนักเขียนนะ เราไม่เคยโกรธที่นายคอมเม้นต์ชื่นชมและขอบคุณเรา เราไม่เคยคิดว่าคำชมของนายจะเป็นสิ่งเลวร้ายที่ทำร้ายจิตใจเราเลย เรากลับดีใจด้วยซ้ำที่มีคนมาคอมเม้นต์ให้

    ได้โปรดอย่าเปรียบเทียบคำชมของตนเองว่าเป็นสิ่งเลวร้ายที่ทำให้ตนเองรู้สึกผิด และก็อย่าโกรธเราเลย เราเป็นแค่คนธรรมดา เราว่านายเป็นคนดีมากเลยนะ ไม่เคยโทษเรา เพราะนายเอาแต่โทษตัวเองว่าเราเอานิยายออกเพราะนาย // เปล่าเลย…เราไม่ได้ลบประชดนาย ไม่ได้ลบเพราะด้วยเหตุผลทั้งหมดที่มาจากนาย แค่ตอนนั้นบังเอิญเราตั้งใจจะลบแล้วนายมาเห็นพอดี ซวยเลย … I’m sorry

    แม้นายจะเขียนว่าเราคือส่วนหนึ่งของเรื่องราว แต่เราอยากบอกนายว่า เราเต็มใจรับคำชมที่นายกล่าว ต้นรักของคุณแปลกดีครับ ผมนั่งพักแล้วหายเหนื่อย ผมขอใบของมันใส่กระเป๋าไปดูต่างหน้าด้วยนะครับ ขอบคุณมาก … — ยินดีค่ะ ยินดีที่คุณหายเหนื่อย เรายังมีใบไม้อีกมากมายที่พร้อมจะแบ่งปันให้คุณนะ ขอบคุณที่เลือกที่พักตรงนี้ เรายินดีจริงๆ (อีกอย่างนึงนะ เรายกนิยายแปลให้นายไปเลย จะเอาไปแบ่งปันให้ใครอ่านต่อก็ได้นะ แต่ช่วยแก้คำผิดให้เราด้วย ขอบคุณจริงๆ)

    ถ้าเราทำให้นายโกรธ เราขอโทษนะ…
    ป.ล. อยากได้ Kindle แต่ราคาแพงมาก

    Like

    • pathrix says:

      จริงๆ เรื่องที่เขียนไปก็แทนคำขอบคุณนะครับ ไม่ได้ประชดอะไรเลย ^___^
      ไม่มีนิยายของคุณ ก็ไม่มีนิทานตลกๆ ของผมเรื่องนี้เหมือนกัน
      อารมณ์มันถึงจุดนั้นพอดี วันนั้นก็เลยเขียนออกมาได้
      (อ่านเรื่องที่คุณแปลไว้จบ, และดูหนังจบ อิน พลัส ฟิน)
      รู้สึกดีครับที่ได้สื่อสารกัน มีอะไรอยากแบ่งปันหรือ
      ถ้ามีงานเขียนอยากให้ช่วยอ่านก็ส่งมาได้นะครับยินดีมากๆ
      เวลาผมมีเหลือเฟือพอๆ กับ โมโม่ เลยละช่วงนี้ ^___^
      ปล.ขอให้สมปราถนาครับ

      Like

อ่านจบแล้ว ส่งข้อความมาทักทายกันได้ที่นี่ครับ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: