สายฝนแห่งรัก

ตั้งชื่อบล็อกยังกะชื่อหนังรัก
“สายฝนแห่งรัก” คิดได้ไง
อันที่จริงก็อยากให้ดูเหมือนหนังรักนั่นแหละ
แต่แหม.. ธรรมชาตินี่
เป็นปัจจัยที่ควบคุมไม่ได้เอาเสียเลย
–วันพฤหัสฯ เหนื่อยนิดๆ หลังเลิกงาน
ก็เลยชวนคุณที่รักหลบห้องสี่เหลี่ยม
ไปสัมผัสธรรมชาติ ซักสองสามชั่วโมง
แต่ที่ที่ใกล้ที่สุดที่พอจะหย่อนใจได้
ก็มีแต่ สวนจตุจักรเท่านั้น
ก็เลยนัดกันว่าจะเจอกันที่นั่นหลังเลิกงาน
ห้าโมงเป๊ะ! ฝนตก! โอ้ สุดอนาถใจ..
สรุป ซื้อกับข้าวไปกินกันที่ห้องเธอละกัน
–วันศุกร์ ฝนตกตั้งแต่เที่ยง
แต่ซาลงบ้างประมาณ 5 โมง
บังเอิญช่วงนี้พกร่มมาเกือบทุกวัน
ฝนเฝินเลยไม่กลัว
แต่คุณที่รักไม่ค่อยได้พกร่ม
ก้อเลยออกแนวเจ้าหญิงที่กลัวฝน
ผมคิดถึงๆเธอขึ้นมา ก็เลยขอไปรับเธอ
เดินหาอะไรกินกันแถวๆเมเจอร์ รัชฯ
อืมบรรยากาศชุ่มๆนี่ก็ดูดีไปอีกแบบ
–วันเสาร์กลับจากสัมนาที่เอ็มโพเรี่ยม
โทรหาเธอนัดกันไปจตุจักรอีกรอบ
ฝนตกเหมือนเดิม..แต่หยุดตกได้ซักพัก
อากาศก็เลยโรแมนติกแบบฟ้าหลังฝน
แหมแต่พอเจอกันไม่ถึงห้านาทีฝนกระหน่ำมาอีกรอบ
ร่มคันเล็กของผมก็เลยกลายเป็นร่มวิเศษขึ้นมาทันที
ที่ช่วยให้บรรยากาศคลาสสิคขึ้นเยอะ
เธอเคยบอกว่าถ้าอยากให้คลาสสิคกว่านี้
น่าจะโยนร่มทิ้ง แล้วเอาเสื้อมากันฝนแทน
แหมถ้าทำแบบนั้นจริงๆคงได้ลางานแบบคลาสสิค
เป็นไข้ เพราะตากฝน..
แล้วก็โดนหักเงินเดือนแบบคลาสสิค เป็นลำดับต่อไป
เอาละอย่างน้อยพรุ่งนี้เธอก็หยุด
ผมก็เลยไม่ซีเรียสกับฝนเท่าไหร่
เพราะพรุ่งนี้เราจะไปทำบุญ
ปล่อยนกปล่อยปลากันที่เกาะเกร็ด
เนื่องจากอาทิตย์ที่แล้วเราไปตักปลาทองมาเลี้ยง
แต่ปลาเหล่านั้น สิ้นใจ ดับอนาถกันหมดแล้ว
รู้สึกผิดนิดๆ ก็เลยจะถือโอกาศไปเดินเล่นที่นู้นด้วย
–เช้าวันอาทิตย์ อากาศสุดยอดมาก
ตื่นนอนแต่เช้า(ก่อนเที่ยง 5 นาที )
รีบอาบน้ำแต่งตัวไปทานข้าวเที่ยง
อากาศวันนี้ร้อนแต่ลมเย็นสบาย
นั่งรถไปเกาะเกร็ด บ่าย สองครึ่ง!
ไปได้ครึ่งทางฝนตกหนักมาก ย้ำว่าหนักมาก
ขณะนั้นก็บ่ายสามกว่าๆ
เราจึงตัดสินใจกันว่า..
กลับมาร้องคาราโอเกะที่พันติ๊บดีกว่า
บังเอิญอีกแล้วที่มีงานครบรอบ 25 ปีพันติ๊บ
มีนักร้องน่ารักมาขับกล่อม
พอดีเป็นวันอาทิตย์ที่คนน้อยมาก
เราร้องคาราโอเกะกัน จากนั้น..
ก็เลยมีโอกาศชม mini concert
หนึ่งในศิลปินนั้นคือ ลุลา
และเพลงที่โดนเป็นพิเศษคือเพลงที่..
เธอที่รักบอกว่าชอบๆ ก็เลยดึงเพลงนี้ลงบล็อก
ช่างเป็นวันที่บรรยากาศชิลๆอบอุ่นเป็นพิเศษ
ผมเคยถามเธอนะว่า..
“เอ๊.. ทำไมมือเธออุ่นจัง?”
เธอตอบว่า “ก็เธอจับมือเราอยู่..”
เป็นคำตอบที่น่ารักดีนะ
ถึงแม้ช่วงนี้ผมจะโดนฝนเล่นงานเป็นประจำ
แต่ผมก็ไม่ได้หนาวเลยแม้แต่น้อย
ตกเย็นส่งเธอที่ห้อง..
ผมก็กลับมาที่อะพาร์ทเม้นท์
แล้วมันก็เกิดอารมณ์ที่สูญหายไปนาน
..นั่นคือความคิดถึง
ผมว่าทุกวันนี้มันหายากนะ
ที่จะมีคนที่คิดถึงกันอย่างจริงจัง
เพราะเราต่างทำลายมันลงด้วยเทคโนโลยี
คิดถึงปุ๊บ ก็โทรหาปั๊บ
หายคิดถึงก็คงจะเหลือแค่ความเซ็ง
และความเบื่อหน่ายเท่านั้นเอง..
จึงไม่แปลกที่ความรักสมัยนี้มันไม่จีรังเอาเสียเลย
จนเหมือนว่ารักแท้ไม่มีอยู่ในโลก
เมื่อคืนผมคิดถึงเธอ
ผมโทรคุยกับเธอซักพักพอกำลังจะติดลม
เราก็วางสาย..
นั่นยิ่งทำให้ผมคิดถึงเธอมากขึ้น
แต่ความคิดถึงที่เป็นสายใยบางๆนี่แหละ
จะผูกความรักเราไว้
หวังเหลือเกินว่าจะไม่มีมือดี
ตัดสายใยนั้นทิ้ง..
แต่ผมไม่ได้กลัวซักนิด
ผมขอแค่ได้ยิ้มให้เธอ
มีเธอยิ้มให้
บอกคิดถึงเธอบ้าง
ความสุขและความรักก็อยู่ใกล้ๆเราเสมอ

ปล.เมื่อวานได้โทรคุยกับน้องสาวที่บ้าน
รู้สึกดีเหลือเกิน.. ถึงว่า
ช่วงนี้ผมมีความสุขจัง
นี่ขนาดวันนี้วันจันทร์ฝนตกทั้งวัน
ยังดูโรแมนติกเล้ยย..
ก็เมื่อคืนแค่คุณที่รักบอกว่า
“จนวันนึงที่เธอเดินเข้ามา
จากคนแปลกหน้ากลายเป็นคนรู้ใจ
เธอเปลี่ยนแปลงชีวิตฉันใหม่
จากไม่เคยเป็นคนพิเศษของใคร
มงกุฎดอกไม้ ที่เธอให้ฉัน
ทำให้วันที่ธรรมดา ของคนที่ธรรมดา
เหมือนกลายเป็นเจ้าหญิง..”

แค่นี้ผมก็ยิ้มได้ทั้งวันแล้วละ

อ่านจบแล้ว ส่งข้อความมาทักทายกันได้ที่นี่ครับ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: